Instalacja Arch Linuksa
Z Arch Linux Wiki
Spis treści
|
Słowo wstępu
Arch Linux to niezależna, opracowana i zoptymalizowana pod architektury i686 / x86_64 dystrybucja Linuksa, która pierwotnie była oparta na pomysłach CRUX Linux. Opracowanie koncentruje się na równowadze prostoty, elegancji oraz poprawności kodu.
Zabierając się za instalację Archa, jest nam niezbędna podstawowa wiedza o Linuksie i o sprzęcie, na którym będzie instalowany system. Jest to naprawdę dość ważne nie tylko podczas instalacji, ale także w przypadku konfiguracji. Wymagania Archa w porównaniu z innymi dystrybucjami mogą wydawać się wysokie, lecz w zamian otrzymujemy bardzo dużą wydajność systemu.
| Uwaga! Jeżeli instalacja nie przebiega prawidłowo wbrew jakiejkolwiek logice, w pierwszej kolejności sprawdź, czy płyta instalacyjna lub napęd optyczny nie jest uszkodzony. Doświadczenie pokazuje, że w wielu przypadkach jest to prawidłowa diagnoza i ponowne wypalenie obrazu na CD lub pamięć przenośną faktycznie pomaga. |
Licencja
Arch Linux i jego skrypty są chronione prawami autorskimi, a także objęte są licencją GNU General Public License (GPL).
- 2002-2007 Judd Vinet
- 2007-2009 Aaron Griffin
Zaczynamy
Przed przystąpieniem do instalacji Arch Linuksa, należy wybrać metodę instalacji.
Ze storny www.archlinux.org można pobrać następujące obrazy:
- ISO - przeznaczony do nagrania na płytę CD.
- USB - przeznaczony do nagrania na pamięć przenośną.
Dodatkowo, istnieją dwa warianty obrazów instalacyjnych, które różnią się tylko w zakresie dostarczanych pakietów.
- CORE - obrazy zawierają migawkę pakietów podstawowych. Jest to lepszy wybór w przypadku łącza internetowego, które jest powolne i trudne do skonfigurowania.
- NET - obrazy, gdzie podczas instalacji wszystkie pakiety podstawowe pobierane są z sieci w najnowszej wersji. Te obrazy są preferowane, gdyż po instalacji Archa, nie trzeba go od razu aktualizować. Dla osób z szybkim połączeniem z Internetem.
Należy zaznaczyć, że o ile w przypadku nagrywania obrazu *.iso na płytę CD nie powinien mieć nikt problemów, o tyle w przypadku obrazu *.img na pamięć przenośną nagrywamy obraz za pomocą polecenia:
# dd if=archlinux-XXX.img of=/dev/sdX
Gdzie wartości zapisane znakiem 'X' muszą być wpisane przez użytkownika, np.:
# dd if=archlinux-2009.02-2-ftp-i686.img of=/dev/sd1
|
| Uwaga! Polecenie to spowoduje nieodwracalne usunięcie wszystkich plików na dysku USB, więc warto upewnić się, że nie ma na nim żadnych ważnych plików. |
Uruchomienie Instalatora
- BIOS powinien być ustawiony w sposób umożliwiający uruchamianie z CD lub urządzenia USB. Uruchom ponownie komputer.
- Jeżeli wszystko jest w porządku, powinien zacząć uruchamiać się GRUB (w Menu GRUB-a zazwyczaj wybiera się opcję pierwszą) aż do pojawienia się znaku zachęty.
Aby uruchomić Instalatora, wystarczy zalogować się jako root i wpisać:
/arch/setup
- W przypadku problemów z GRUB-em, należy spróbować obrazu ISOLINUX.
Instalator
- Po uruchomieniu Instalatora przed oczami pojawi się menu główne instalacji.
- Można używać strzałek UP i DOWN do nawigowania po menu.
- Tabulatorem [TAB] przełączamy się między przyciskami, zaś klawiszem [ENTER] zatwierdzamy wybór.
- W dowolnym momencie podczas procesu instalacji, możesz przełączyć się do konsoli (Alt+F7).
- W standardowej instalacji użytkownik powinien przechodzić krok po kroku od jednej pozycji do następnej. Jednak przeprowadzając jakieś niestandardowe czynności (np. instalacja systemu na programowej macierzy RAID), niektóre pozycje można pominąć.
Źródło instalacji pakietów (Select Source)
W pierwszym etapie należy wybrać metodę, którą chcesz zainstalować Arch Linux. W przypadku obrazu CORE - aby uzyskać najnowsze pakiety, zamiast potencjalnie nieaktualnych z CD lub USB, wybierz opcję NET (wymagane szybkie łącze internetowe).
W sytuacji, kiedy pobraliśmy obraz NET - nie mamy dużego wyboru. :)
CD-ROM lub inne źródło (CD-ROM or OTHER SOURCE)
Przy wyborze CD-ROM zainstalują się wyłącznie pakiety zawarte na płycie CD, które mogą być dość stare. Ma to tę zaletę, że połączenie z Internetem będzie niepotrzebne. Trzeba jednak pamiętać, że po zakończeniu instalacji przydałoby się uaktualnić system
# pacman -Syu
Net (NET FTP/HTTP)
Na początek trzeba skonfigurować sieć.
| Do zrobienia: Opisać lub dodać odwołanie do konfiguracji sieci. |
Następnie powinno pojawić się okno z listą serwerów do wybóru. Zalecany jest znajdujący się w pobliżu miejsca zamieszkania. Dzięki temu powinien być szybszy transfer.
W celu ułatwienia lokalizacji mirrorów można skorzystać z tego spisu.
Zegar (Set Clock)
Konfiguracja zegara systemowego i daty. Zalecany jest wybór UTC. Jeśli jednak zainstalowany jest system operacyjny, który nie potrafi obsłużyć prawidłowo UTC (np. Windows), należy wybrać localtime. Dalej Instalator będzie prosił o wybór kontynentu, kraju oraz ustawienie daty i czasu.
Przygotowywanie dysków (Prepare Hard Drive)
Wybór "Prepare Hard Drive" doprowadzi Cię do podmenu, które oferuje dwie możliwości przygotowania dysku docelowego:
- Automatyczna (Auto-Prepare) - tworzony jest prosty układ z katalogów
/boot, przestrzeni wymiany SWAP,/ipartycji /home. Trzeba zaznaczyć, iż przy tym wyborze zostanie wykorzystana cała powierzchnia dysku. - Manualna (Manually...) - w pierwszej kolejności musimy przygotować dysk twardy pod nasz system. Wybieramy opcję "Manually partition Hard Drives" i wybieramy z listy nasz HDD. Partycjonowanie odbywa się w programie "cfdisk". Jest on łatwy w obsłudze, więc nietrudno jest się w nim rozeznać. Strzałkami góra/dół przemieszczamy się po partycjach posiadanych na dysku, strzałkami poziomymi wybieramy interesujące nas pozycje z menu pod listą. Aby utworzyć nową partycję, przesuwamy się kursorem na pozycję oznaczającą wolne miejsce i wybieramy "New". Określamy, czy pragniemy utworzyć partycję główną, czy logiczną. Przypominam, że typowy HDD może przechowywać maksymalnie cztery partycje główne lub trzy, jeśli zamierzamy także stworzyć kilka logicznych (te są formalnie tworzone wewnątrz jednej fikcyjnej mega-partycji, aby "oszukać" system). Następnie wpisujemy rozmiar w megabajtach i określamy, czy partycja ma powstać na początku, czy na końcu wolnego obszaru. Dla partycji głównej ("root") musimy ustawić parametr "Bootable", podobnie jak dla partycji z systemem Windows, o ile taki posiadamy. Po ustaleniu podziału zapisujemy układ na dysku, wybierając opcję "Write". Warto jest zapisać informacje o stworzonym układzie na jakąś kartkę, ponieważ będzie to nam potrzebne w dalszej części instalacji.
Wybór i instalacja pakietów
W Select Packages instalator pyta się o kategorie pakietów, jakie zamierzamy zainstalować (base, base-devel). Na końcu istnieje możliwość dokładnego sprawdzenia pełnej listy pakietów i wybrania każdego z nich osobno. Polecane jest instalowanie tylko zawartości kategorii 'base'.
Po dokonaniu wyboru przechodzimy do Install Packages i czekamy, aż wszystko zostanie zainstalowane.
Konfiguracja systemu (Configure System)
Tutaj możemy wstępnie skonfigurować swój system poprzez edycję plików konfiguracyjnych:
- /etc/rc.conf
- /etc/fstab
- /etc/mkinitcpio.conf
- /etc/modprobe.d/modprobe.conf
- /etc/resolv.conf
- /etc/hosts
- /etc/hosts.deny
- /etc/hosts.allow
- /etc/locale.gen
- /etc/pacman.d/mirrorlist
- /etc/pacman.conf
NA końcu listy znajduje się ponadto
- Set Root Password
gdzie ustalimy hasło superużytkownika.
Do wyboru są dwa edytory: 'nano' lub 'vim'. Mniej doświadczonym użytkownikom polecany jest pierwszy z nich.
/etc/rc.conf
Jest jednym z najważniejszych plików konfiguracyjnych. Pozwala ustawić klawiaturę, strefę czasową, nazwę Hosta, skonfigurować sieć,a także ustawić demony i moduły uruchamiane przy starcie systemu. Opis poszczególnych sekcji wygląda następująco:
- LOCALIZATION
Ustawiamy:
LOCALE=pl_PL.UTF-8 HARDWARECLOCK="localtime" TIMEZONE=Europe/Warsaw KEYMAP=pl CONSOLEFONT=lat2-16.psfu.gz USECOLOR="yes"
Alternatywą jest ustawienie
LOCALE=pl_PL.ISO-8859-2
- HARDWARE
MOD_AUTOLOAD: Jeśli jest ustawiony na "tak", udev będzie ładować wszystkie możliwe moduły automatycznie na starcie. Tablica MODULES powinna być pusta.
MODULES: W tej tablicy wpisujemy nazwy modułów, które mają ładować się podczas uruchamiania systemu. Wystarczy dodać nazwę modułu i umieścić wszelkie opcje w modprobe.conf, jeśli zajdzie taka potrzeba.Jeśli nie chcemy aby dany moduł był ładowany, to przed jego wpisem w MODULES dodajemy wykrzyknik.
MODULES=(!nazwa_modułu)
Tablica MOD_AUTOLOAD powinna być ustawiona na "no".
- NETWORKING
Konfigurujemy połączenie z siecią:
HOSTNAME="nazwa_hosta" lo="lo 127.0.0.1" eth0="eth0 192.168.1.45 netmask 255.255.255.0 broadcast 192.168.1.255" INTERFACES=(lo eth0) gateway="default gw 193.168.1.1" ROUTES=(gateway)
Powyższy przykład ilustruje połączenie ze statycznie przydzielonym adresem IP (informacje, jakie adresy musisz tam powpisywać, uzyskasz od administratora swojej sieci). Dla DHCP konfiguracja wygląda następująco:
HOSTNAME="nazwa_hosta" lo="lo 127.0.0.1" eth0="dhcp" INTERFACES=(lo eth0) ROUTES=()
- DAEMONS
Tablica ta zawiera jedynie listę skryptów zawartych w pliku /etc/rc.d/, które mają być uruchamiane podczas startu systemu. Jeśli przed nazwą skryptu wpiszemy wykrzyknik, nie zostanie on wykonywany podczas następnego rozruchu.Jeśli skrypt jest rozpoczęty symbolem "@", to będzie wykonywany w tle - sekwencja startowa nie będzie czekać na ukończenie przed kontynuacją.
/etc/hosts
W tym miejscu ustawiamy nazwę hosta. Najprościej po słowie "localhost" zrobić odstęp spacją i dopisać własnego hosta.
/etc/fstab
Ten plik zawiera informacje o partycjach montowanych przy starcie. Tu nie trzeba nic zmieniać, chyba że chce się dodać jakiś nowy punkt montowania, ale to można zrobić po pierwszym uruchomieniu systemu.
/etc/mkinitcpio.conf
To jest plik konfiguracyjny ramdysku odpowiadającego za uruchomienie samego jądra systemu. W wielu przypadkach nie trzeba nic w nim zmieniać. Jednak domyślne ustawienia muszą być dopasowane do jak największej liczby konfiguracji i często nie są najwydajniejsze. Jeśli np. w systemie nie mamy urządzeń SATA, to po co je ładować? Zaawansowani użytkownicy mogą przenieść do dyrektywy MODULES wszystkie moduły z linijki HOOKS, jednak początkującym zdecydowanie odradzamy taką zabawę. Zysk to jedynie parę sekund.
Użytkownicy płyt głównych z chipsetem Intela muszą pamiętać o dopisaniu do dyrektywy MODULES modułu piix, gdyż inaczej przy włączeniu ujrzą komunikat "Kernel panic". Gdyby system mimo to nie wstał, zawsze można odpalić go z "Kernel-fallback" i spróbować naprawić usterkę.
/etc/modprobe.d/modprobe.conf
|
| Do zrobienia: Do opisu. |
/etc/resolv.conf
Jeżeli mamy dostęp do internetu i nie jest on udostępniony przez server DHCP, to właśnie w tym miejscu podajemy serwery nazw, np.
# /etc/resolv.conf ##search <yourdomain.tld> nameserver 100.xxx.xxx.xxx nameserver 100.xxx.xxx.xxx #End of file
/etc/hosts
|
| Do zrobienia: Do opisu. |
/etc/hosts.deny
|
| Do zrobienia: Do opisu. |
/etc/locale.gen
W tym miejscu ustawiamy lokalizację systemu. Odznaczamy # przy wpisach:
pl_PL ISO-8859-2 pl_PL.UTF-8 UTF-8
Po zakończeniu instalacji i ponownym uruchomieniu wydajemy z konsoli polecenie:
locale-gen
/etc/pacman.d/mirrorlist
Konfiguracja repozytoriów. Zalecane są znajdujące się w pobliżu miejsca zamieszkania. W celu ułatwienia lokalizacji mirrorów można skorzystać z tego spisu.
/etc/pacman.conf
Ustawienia Pacmana.
Root-Password
Ustawiamy hasło użytkownika root. Potrzebne nam będzie do zalogowania się po restarcie systemu.
Instalacja bootloadera
Czas na instalację bootloadera. Domyślnym dla systemu Arch Linux jest posiadający duże możliwości GRUB. Po wyborze bootloadera pojawi nam się przykładowa konfiguracja. Opcją timeout możemy ustawić czas oczekiwania na nasz wybór systemu, po upływie którego ładowana jest domyślna opcja. Standardowy limit czasu to 5 sekund, 0 oznacza czekanie w nieskończoność. Jeśli posiadamy system Windows, musimy pamiętać o dopisaniu go do listy pozycji, aby móc go uruchomić!
Przykładowa konfiguracja dla komputera z dwoma systemami operacyjnymi na osobnych dyskach (Windows na pierwszym, Linux na drugim):
title Arch Linux root (hd1,0) kernel /boot/vmlinuz26 root=/dev/sda1 ro initrd /boot/kernel26.img title Arch Linux (Fallback) root (hd1,0) kernel /boot/vmlinuz26 root=/dev/sda1 ro initrd /boot/kernel26-fallback.img title Windows rootnoverify (hd0,0) chainloader +1
Instalator zapyta nas także o to, gdzie będzie zainstalowany bootloader. Wybieramy pierwszy sektor dysku twardego; jeśli mamy jeden dysk, będzie to: /dev/sda
Zakończenie instalacji
Instalacja dobiega końca. Wyłączamy instalator, wpisujemy reboot, wyjmujemy płytkę i czekamy na uruchomienie się nowego systemu.
Konfiguracja poinstalacyjna
Jeśli wszystko poszło dobrze, powinna ukazać się tekstowa konsola z ekranem logowania:
Arch Linux [wersja] Login:
Logujemy się na użytkownika root i możemy zacząć działać.
Zalecanymi teraz czynnościami są:
- Aktualizacja systemu
# pacman -Syu
- Instalacja HAL
Dalsza konfiguracja zależy już od przeznaczenia naszego systemu.
Informacje końcowe
Chociaż procedura instalacji może wyglądać przerażająco na pierwszy rzut oka, w rzeczywistości nie jest skomplikowana. Po dojściu do wprawy da się zainstalować gotowy do uruchomienia system w mniej, niż 10 minut. Sytuacje, kiedy instalacja kończy się niepowodzeniem, należą do rzadkości i zwykle trzeba wykazać się albo olbrzymią nieudolnością, specjalnymi chęciami lub naprawdę niezwykłą konfiguracją sprzętową, aby do nich doprowadzić.
Jeśli jesteś początkujący, to Przewodnik Początkującego oraz Porady dla początkujących pokażą Tobie, jak wstępnie skonfigurować system.